Poradnik dla studentów

Przypisy w pracy licencjackiej: rodzaje, przykłady i Word

Przypis mówi czytelnikowi, skąd pochodzi cytat albo cudza myśl. Poniżej systemy przypisów stosowane na polskich uczelniach, gotowe przykłady, skróty w rodzaju „tamże” i instrukcja dla Worda.

Zaktualizowano · Redakcja Plagiarism Checker Plus

Krótka odpowiedź

Przypis to według definicji przytoczonej przez Bibliotekę Uniwersytetu Gdańskiego „objaśnienie tekstu lub jego uzupełnienie umieszczone u dołu stronicy, na końcu rozdziału lub na końcu dzieła”. W pracy licencjackiej przypis bibliograficzny dodajesz do każdego cytatu i każdej cudzej myśli. Najważniejsza zasada jest jedna: wybierz jeden system i stosuj go konsekwentnie w całej pracy. Który system i jaki dokładnie zapis, decyduje twoja uczelnia albo promotor, więc ich wytyczne mają pierwszeństwo przed każdym poradnikiem, także tym.

Systemy przypisów

Biblioteka UG opisuje trzy systemy powołań: harwardzki, numeryczny i przypisy w jednym ciągu, czyli dolne. Do tego dochodzi styl APA, odmiana systemu autor–data, której wymagają niektóre uczelnie, na przykład Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu.

SystemW tekścieGdzie pełny opis
Przypisy dolne (tradycyjne, oksfordzkie)Numer w indeksie górnym, na przykład …zmienia się.¹Pełny opis na dole strony, przy kolejnych odwołaniach skróty.
Harwardzki (nazwisko–data)(Zielińska 2021)W tekście tylko nazwisko i rok, pełny opis w bibliografii.
APA(Zielińska, 2021, s. 47)Odmiana systemu autor–data z własnymi regułami, opis w bibliografii.
Numeryczny(54, s. 369)Numer pozycji z ponumerowanej bibliografii i strona.

Przypisy dolne: przykłady

W przypisie tradycyjnym przy pierwszym odwołaniu podajesz pełny opis, a w przypisie do cytatu także numer strony. Na tym polskie uczelnie się zgadzają. Różnią się interpunkcją i kolejnością elementów. Poniższe wzory idą za wskazówkami Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego, gdzie imię (inicjał) stoi przed nazwiskiem, po nazwisku jest dwukropek, a tytuł pisze się kursywą. Źródła w przykładach są zmyślone.

Książka

¹ A. Zielińska: Miasto w ruchu. Wydawnictwo Przykładowe, Warszawa 2021, s. 47.

Rozdział w pracy zbiorowej

² T. Lis: Rower w mieście średniej wielkości. W: Transport i przestrzeń. Red. E. Kwiatkowska. Wydawnictwo Przykładowe, Kraków 2020, s. 112.

Artykuł w czasopiśmie

³ M. Nowak: Komunikacja miejska po pandemii. „Przegląd Miejski”, 2023, nr 2, s. 15.

Strona internetowa

⁴ K. Wiśniewska: Jak dojeżdżamy do pracy. 14.03.2025. https://www.przyklad.pl/dojazdy [dostęp: 10.10.2026].

Dla porównania Biblioteka UG pokazuje zapis według normy PN-ISO 690, w którym nazwisko stoi przed pełnym imieniem, a miejsce wydania przed wydawcą: „Brzeziński, Jerzy, Metodologia badań psychologicznych, Wyd. 5, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2004, s. 15, ISBN 83-01-14041-0”. Oba zapisy są poprawne w swoich instytucjach. Dlatego zanim zaczniesz, sprawdź wzór swojego wydziału.

Każdy przypis musi mieć odpowiednik w bibliografii na końcu pracy. W bibliografii nazwisko stoi przed inicjałem, bo pozycje układa się alfabetycznie: Zielińska A., a w przypisie A. Zielińska.

Tamże, op. cit., por. i inne skróty

Pełny opis podajesz tylko za pierwszym razem. Przy kolejnych odwołaniach używasz skrótów, polskich albo łacińskich. Biblioteka UG i wskazówki UŚ zgodnie zalecają, żeby w całej pracy trzymać się jednej wersji, a nie mieszać „tamże” z „op. cit.”. Tabela na podstawie zestawienia Biblioteki UG:

PolskiŁacińskiKiedy
tamżeibidem, ibid.To samo dzieło co w przypisie bezpośrednio poprzednim. Dodaj stronę, jeśli jest inna.
dz. cyt., wyd. cyt., jw.op. cit.Dzieło opisane już wcześniej, ale nie w poprzednim przypisie. Podaj autora i stronę.
tamże (ta sama strona)loc. cit.To samo dzieło i ta sama strona co w poprzednim przypisie.
tenże, tażidem, eademInne dzieło tego samego autora co w poprzednim przypisie.
zob.videGdy przytaczasz czyjeś poglądy niedosłownie, na przykład w parafrazie.
por.cf.Gdy wskazujesz, że o zagadnieniu pisali też inni, albo gdy twoja parafraza istotnie zmienia treść oryginału.
cyt. zacit. perCytat „z drugiej ręki”, czyli przytoczony za inną publikacją.

Tak wygląda ciąg przypisów

¹ A. Zielińska: Miasto w ruchu. Wydawnictwo Przykładowe, Warszawa 2021, s. 47.

² Tamże, s. 52.

³ M. Nowak: Komunikacja miejska po pandemii. „Przegląd Miejski”, 2023, nr 2, s. 15.

⁴ A. Zielińska: Miasto w ruchu…, s. 60.

⁵ Por. T. Lis: Rower w mieście średniej wielkości…, s. 115.

W przypisie 4 wracamy do książki z przypisu 1, ale nie bezpośrednio, więc „tamże” nie pasuje. Wskazówki UŚ każą wtedy podać tytuł, skrócony wielokropkiem, jeśli jest długi. Gdyby Zielińska była w pracy jedynym źródłem tej autorki, można by napisać: A. Zielińska, op. cit., s. 60.

Przypisy harwardzkie

W systemie harwardzkim nie ma przypisów na dole strony. W nawiasie w tekście podajesz nazwisko autora i rok wydania, a pełne opisy zbierasz w bibliografii ułożonej alfabetycznie. Przykład z materiału Biblioteki UG:

…w ogrodach zaczął występować nurt charakteryzujący się stosowaniem form geometrycznych (Szafrańska 1998).

Przy cytacie dosłownym dodaj numer strony, na przykład (Zielińska 2021, s. 47). To, czy między nazwiskiem a rokiem stoi przecinek, zależy od wytycznych twojej uczelni.

Przypisy APA

Gdy ktoś szuka „przypisów APA”, zwykle chodzi o odsyłacze w tekście, bo APA w ogóle nie podaje źródeł w przypisach dolnych. Zasady stylu ustala American Psychological Association (apastyle.apa.org, po angielsku), a polskie uczelnie dostosowują je do języka polskiego. Według zasad Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu opartych na APA-7:

  • W nawiasie podajesz nazwisko (bez inicjałów), rok i stronę: (Nowak, 2009, s. 123).
  • Gdy nazwisko pada w zdaniu, w nawiasie zostaje rok i strona: Nowak (2009, s. 271) twierdzi, że…
  • Dwóch autorów łączysz spójnikiem „i”: (Walker i Allen, 2004). W pracy po angielsku znakiem &.
  • Przy trzech i więcej autorach podajesz pierwsze nazwisko i „i in.”: (Bradley i in., 1999).
  • Przypisy dolne służą tylko do objaśnień i informacji o prawach autorskich, i należy ich używać jak najmniej.

Bibliografia w APA

Wzory według zasad UEP, ze zmyślonymi źródłami:

Zielińska, A. (2021). Miasto w ruchu. Wydawnictwo Przykładowe.

Nowak, M. (2023). Komunikacja miejska po pandemii. Przegląd Miejski, 12(2), 10–24. https://doi.org/10.0000/przyklad

Wiśniewska, K. (2025). Jak dojeżdżamy do pracy. https://www.przyklad.pl/dojazdy

Zwróć uwagę na różnice wobec przypisu tradycyjnego: rok stoi zaraz po nazwisku, nie podaje się miejsca wydania, a przed adresem URL zwykle nie pisze się „Pobrane z”. Opis w APA możesz wygenerować w naszym generatorze bibliografii APA (po angielsku), a system harwardzki w generatorze Harvard (po angielsku). Generator działa po angielsku, więc w pracy po polsku popraw skróty takie jak „i in.” i „W:”, o czym przypominają też zasady UEP.

Jak wstawić przypis w Wordzie

Instrukcja według pomocy technicznej Microsoftu (po polsku):

  1. Kliknij w tekście miejsce, w którym ma się pojawić numer przypisu, zwykle zaraz po cytacie.
  2. Otwórz kartę Odwołania i wybierz Wstaw przypis dolny.
  3. Word wstawi numer w tekście i doda odpowiadający mu numer na dole strony.
  4. Wpisz treść przypisu.

Przypis końcowy, czyli na końcu dokumentu, wstawiasz tak samo przyciskiem Wstaw przypis końcowy. Według strony Microsoftu o obsłudze przypisów z klawiatury w Wordzie dla Windows przypis dolny wstawisz też skrótem Ctrl+Alt+F, a końcowy skrótem Ctrl+Alt+D.

Numeracja, wygląd i usuwanie

  • Format numeracji i położenie zmienisz w oknie Przypis dolny i przypis końcowy, otwieranym z karty Odwołania. Jeśli numeracja ma zaczynać się od nowa w każdym rozdziale, Microsoft zaleca wstawić podział sekcji.
  • Czcionkę przypisów zmienisz w stylu „Tekst przypisu dolnego”. Uczelnie często ją narzucają: wskazówki WPiA UŚ wymagają automatycznie wstawianych przypisów w Times New Roman 10 pkt z odstępem 1,0.
  • Usuwanie: usuń numer przypisu w tekście głównym. Word usunie wtedy treść przypisu i przenumeruje pozostałe. Jeśli usuniesz tylko treść na dole strony, numer w tekście zostanie.

Wstawiaj przypisy funkcją Worda, a nie ręcznie wpisanymi cyframi. Tylko wtedy numeracja sama się poprawi, gdy przesuniesz albo usuniesz fragment tekstu.

Przypisy w pracy licencjackiej: lista kontrolna

  1. Sprawdź, jaki system i jaki wzór zapisu wymaga twój wydział, i zapytaj promotora o wątpliwości.
  2. Dodaj przypis do każdego cytatu w cudzysłowie, z numerem strony.
  3. Dodaj przypis do każdej parafrazy i cudzej myśli. Jak to zrobić, piszemy w poradniku parafraza.
  4. Używaj skrótów w jednej wersji: polskiej albo łacińskiej.
  5. Upewnij się, że każdy przypis ma swoją pozycję w bibliografii, a opisy są zgodne.
  6. Przed oddaniem sprawdź tekst w antyplagiacie, żeby znaleźć fragmenty, którym brakuje przypisu.

Brak przypisu przy cudzym tekście to nie błąd redakcyjny, tylko plagiat. Co z tego wynika, opisujemy w poradniku co to jest plagiat, a jak uczelnia sprawdza pracę przed obroną, w poradniku JSA antyplagiat. Nasz antyplagiat podkreśla każde zdanie zbieżne ze źródłem, z linkiem do niego. Pierwsze sprawdzenie jest darmowe i bez konta, do 1000 słów, a darmowe konto daje 3000 słów miesięcznie. Do sprawdzenia całej pracy licencjackiej potrzebny jest płatny plan.

Najczęstsze pytania

Kliknij miejsce w tekście, w którym ma się pojawić numer przypisu, otwórz kartę Odwołania i wybierz Wstaw przypis dolny. Word wstawi numer w tekście i przeniesie cię na dół strony, gdzie wpisujesz treść przypisu. Według pomocy Microsoftu w Wordzie dla Windows działa też skrót Ctrl+Alt+F.

Sprawdź, czy żadnemu fragmentowi nie brakuje przypisu

Antyplagiat pokaże każde zdanie, które pokrywa się ze źródłem. Pierwsze sprawdzenie jest darmowe, do 1000 słów, bez rejestracji.